Stokstijf in bed
Zo diep mogelijk verscholen
Op scherp bij ieder geluid
Ben ik liever vergeten dan opgemerkt
Voetstappen in de gang
Hart kloppend in mijn keel
De uren verstrijken
Voorzichtig kruip ik uit bed
Luid gesnurk vanaf de bank
De woonkamer een slagveld
Boos, verdrietig en vol onmacht
Schud ik haar heen en weer
Ze is als een slappe pop in mijn handen
De ochtend gloort
Twee levens naast elkaar
Dagdromend over een bestaan zonder angst
Met een moeder op wie ik kan bouwen en vertrouwen
Hoop doet leven
In de perioden zonder afhankelijkheid
Komt haar werkelijke ‘ik’ tot uiting
Van mijn hart naar de jouwe
Spreken wij dezelfde taal
Zijn we verbonden
En is de liefde leidend
